Στις μέρες μας ακούγεται συχνά ότι η νέα γενιά οδεύει προς την καταστροφή. «Εμείς ήμασταν αλλιώς», «Τα παιδιά σήμερα έχουν το νου τους μόνο στα κοινωνικά δίκτυα», «Οι επιδόσεις τους στο σχολείο όλο και χειροτερεύουν», «Έχει χαθεί ο σεβασμός», εκφράσεις σαν κι αυτές κυριαρχούν στις συζητήσεις των ενηλίκων. Γονείς και εκπαιδευτικοί προσπαθούν να βρουν λύσεις.
Πράγματι όποιος μπει σε μία σχολική τάξη για να διδάξει έχει να αντιμετωπίσει ποικίλες προκλήσεις. Η πλειοψηφία των μαθητών έχει λογαριασμό σε πάνω από ένα κοινωνικό δίκτυο και ως απόρροια το κινητό τηλέφωνο είναι το απαραίτητο εργαλείο για τη διατήρηση του ελέγχου τους ακόμα και εν ώρα μαθήματος. Η ανάγκη και η όρεξη για συστηματικό διάβασμα έχει αντικατασταθεί από την «ασφάλεια» που προσφέρουν οι αναρίθμητες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης οι οποίες είναι πάντα πρόθυμες να λύσουν την εξίσωση, να γράψουν την έκθεση, να απαντήσουν σε όποια άσκηση τους δοθεί. Επιπλέον, η υγιής απόσταση μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών – απαραίτητη για την δημιουργία ενός κλίματος σεβασμού – ολοένα και συρρικνώνεται.
Ωστόσο, αν ακούσουμε την γνώμη ενός εφήβου, είναι πιθανό να διαπιστώσουμε μια διαφορετική οπτική. Για τους νέους τα παραπάνω αποτελούν καινοτομίες και όχι καταστροφικές συνήθειες. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχουμε αναλωθεί περισσότερο στη δημιουργία αυστηρών ποινών και κυρώσεων, στις απαγορεύσεις και ορισμένες φορές στην αντιμετώπιση της τεχνητής νοημοσύνης ως του χειρότερου εχθρού του ανθρώπου, αντί στη δημιουργική ένταξη της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας στην εκπαιδευτική διαδικασία προς όφελός μας. Ίσως θα ήταν πιο δόκιμο να ακούσουμε λίγο περισσότερο τα παιδιά, να αφουγκραστούμε τις ιδέες τους και να προσπαθήσουμε να χαράξουμε μια κοινή πορεία.
Είναι σημαντικό οι μαθητές να κατανοήσουν πότε η χρήση της τεχνολογίας λειτουργεί υποστηρικτικά και πότε όντως είναι επιβλαβής. Ποιες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες το κινητό τηλέφωνο είναι χρήσιμο και ποιες είναι εκείνες στις οποίες δυσχεραίνει τη μάθηση. Όλα τα παραπάνω, όμως, μπορούν να επιτευχθούν μέσω ενός ειλικρινούς διαλόγου, βασισμένου σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας. Η παρουσίαση του εκπαιδευτικού ως αυθεντίας δεν προάγει τον σεβασμό αλλά τον μειώνει. Οι νεαροί μαθητές και μαθήτριες δεν έχουν ανάγκη από πεφωτισμένους αλλά από αληθινούς ανθρώπους. Το διαδίκτυο μπορεί να τους παρέχει όλες τις γνώσεις και να τους λύσει τις απορίες. Δεν μπορεί όμως να τους δώσει μια συμβουλή που πηγάζει από αληθινό ενδιαφέρον, δεν μπορεί να σταθεί δίπλα τους όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο, δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά τις ανησυχίες τους γιατί στερείται ενσυναίσθησης.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν αυτές τις προκλήσεις τις έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι – γονείς και εκπαιδευτικοί- λόγω των δικών μας φόβων και ανασφαλειών ή πράγματι η νέα γενιά έχει διαλέξει την λάθος οδό;
👤 Βιογραφικό αρθρογράφου:
Η Ελένη Βάππα είναι απόφοιτη του Τμήματος Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και εργάζεται ως Φιλόλογος στο εκπαιδευτικό κέντρο Hello Ραφήνας, στη Μελέτη Γυμνασίου. Παράλληλα, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Βασικός της στόχος είναι η γλωσσική ανάπτυξη και η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, μέσα σε ένα υποστηρικτικό και δημιουργικό μαθησιακό περιβάλλον για κάθε μαθητή.
Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στον/στη δημιουργό. Το περιεχόμενο και οι εικόνες χρησιμοποιήθηκαν από το Hello Radio με την άδεια του/της δημιουργού. / All copyrights belong to the creator. The content and images were used by Hello Radio with the creator’s permission.
