Αγαπητοί αναγνώστες, μέσα από το πρώτο μου άρθρο για το 2025, σας εύχομαι να έχετε μια πολύ καλή χρονιά με υγεία πάνω απ’ όλα! Ελπίζω να ξεκουραστήκατε τις ημέρες των εορτών και να έχετε ανανεωμένη διάθεση και όρεξη για διάβασμα, αυτήν τη δραστηριότητα που αποτελεί ταξίδι, μειώνει το άγχος, ενισχύει την ευφυΐα, αλλάζει τον εγκέφαλο, αυξάνει την ενσυναίσθηση και προλαμβάνει νόσους της μνήμης (π.χ. άνοια και Αλτσχάιμερ)! Εγώ, πάντως, επιστρέφω κοντά σας δυναμικά, αφού θα σας μιλήσω για τέσσερα παραμύθια που αξίζουν πραγματικά!
Σαν μικρό παιδί κι εγώ, λοιπόν, διάβασα τα τέσσερα υπέροχα παραμύθια της κυρίας Χριστίνας Ντούμα που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κυριόπουλος και η χαρά μου είναι διπλή, γιατί αφενός έγινα κοινωνός των πολύ σημαντικών μηνυμάτων που περνάει μέσα από τα όμορφα παραμύθια της και ευχαριστήθηκα τις ιστορίες αλλά και τις φανταστικές εικονογραφήσεις και γιατί αφετέρου, αγοράζοντας αυτά τα παραμύθια, στήριξα παράλληλα τον αγώνα που δίνει μαζί με τον γιο της, τον Θοδωρή, που πάσχει από τη σπάνια νόσο Μπάτεν.
Πάμε να σας πω μερικά λόγια για το κάθε παραμύθι ξεχωριστά…
1) Ο Φοίβος είναι ένα χελιδόνι που έχει γίνει φίλος με τον Μιχάλη, ένα παιδί από την Ελλάδα. Ο χειμώνας τούς χωρίζει, καθώς τα χελιδόνια αποδημούν για πιο ζεστά μέρη, αλλά την επόμενη χρονιά ο Μιχάλης περιμένει και πάλι τον φίλο του. Μάλιστα, του έχει ετοιμάσει έξω από το παράθυρό του μια ταΐστρα και μια ποτίστρα. Όμως, κι ο Φοίβος ανυπομονεί να δει ξανά το φιλαράκι του. Δεν το έχει ξεχάσει.
Η επανένωσή τους θα είναι ευχάριστη. Ο Μιχάλης θα έχει την ευκαιρία να δει από πρώτο χέρι και πώς είναι να φτιάχνουν φωλιά τα χελιδόνια, θα παρακολουθήσει τη γέννηση, την ανατροφή αλλά αργότερα και την εκπαίδευση, ώστε να βρίσκουν μόνα τους πια τροφή, των παιδιών του Φοίβου. Φυσικά, παρέα με τον Μιχάλη, οι μικροί και μεγάλοι αναγνώστες θα μάθουν κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τα αποδημητικά και τα ωδικά πτηνά, καθώς και τον λόγο για τον οποίο ονομάζονται έτσι.
Ωστόσο, το ευχάριστο κλίμα θα διαταραχτεί όταν ο Φοίβος πάθει ένα ατύχημα στην ιππασία. Ο Φοίβος θα σταθεί στο πλάι του; Θα αποδειχθεί ότι είναι ένας αληθινός φίλος ή όχι; Και αν ναι, αργότερα, όταν ίσως έχει ο Φοίβος την ανάγκη του Μιχάλη, θα φανεί κι εκείνος αντάξιος φίλος;
Ένα παραμύθι που παραδίδει ένα ανώτερο μάθημα αγάπης, αυτό της αυτοθυσίας.
2) Η Ρούσα η σαρανταποδαρούσα είναι μαθήτρια στο σχολείο της Εντομούπολης, όπου οι συμμαθητές την κοροϊδεύουν και στην ουσία τη φοβούνται, επειδή έχει σαράντα πόδια. Το θεωρούν υπερβολή και δεν μπορούν να αποδεχτούν τη μοναδικότητά της. Της κάνουν δύσκολη τη ζωή, αλλά εκείνη δεν τους κρατάει κακία. Τόσο καλή και αθώα είναι. Ίσως σε αυτό να τη βοηθάει ο χορός, το μεγάλο πάθος της, το ταλέντο της, η δύναμή της, το γιατρικό που διώχνει μακριά τον πόνο της και ό,τι άσχημο της συμβαίνει.
Ο δάσκαλος ο Τζίτζικας θα την τσακώσει μια μέρα να χορεύει στο άδειο γυμναστήριο και θα μαγευτεί από τη χάρη της. Τότε θα αναλάβει δράση και θα προσπαθήσει να πείσει όλα τα παιδιά πως η συμπεριφορά τους απέναντι στη Ρούσα δεν είναι σωστή. Τα πολλά της πόδια δεν έχουν λόγο να τα φοβούνται. Ίσα-ίσα, αν την παρακολουθήσουν να χορεύει, μόνο ευγενικά συναισθήματα θα γεμίσουν μέσα τους και θα συμπαθήσουν τα φαινομενικά αμέτρητα πόδια της.
Τι θα γίνει λοιπόν; Θα υπάρξει συμφιλίωση; Θα γίνει αποδεκτή η Ρούσα; Θα της ζητήσουν συγγνώμη; Και κάτι πιο σημαντικό… Θα δείξουν έμπρακτα τη μετάνοιά τους για την κακή συμπεριφορά απέναντί της τόσο καιρό;
Ένα παραμύθι που λέει ηχηρά “STOP” στον σχολικό εκφοβισμό και αποδεικνύει πως όλοι έχουμε μέσα μας μια ιδιαίτερη δύναμη.
3) Η Μπέλλα η αγελαδίτσα είναι ατίθαση και θέλει να κάνει πάντα ό,τι της καπνίσει. Έτσι, όταν μια μέρα θα μπει τιμωρία για την ανυπάκουη συμπεριφορά της, η οποία τιμωρία ήταν να μείνει κλεισμένη στον στάβλο για μια εβδομάδα, χωρίς βόλτες στο ηλιόλουστο λιβάδι και το φρέσκο, καταπράσινο χορτάρι, εκείνη θα πάρει την απόφαση να το σκάσει μόλις βραδιάσει και όλοι έχουν κοιμηθεί. Αυτή η πράξη της, όμως, θα την μπλέξει σε περιπέτειες. Κάποιοι κακοί θα προσπαθήσουν να την κλέψουν.
Η Μπέλλα τότε θα καταλάβει για ποιον λόγο υπάρχουν κάποιοι κανόνες και γιατί πρέπει να τους τηρούμε. Πολλές φορές είναι για το δικό μας καλό και την ασφάλειά μας. Το πάθημα θα της γίνει μάθημα.
Θα γλυτώσει, όμως, την απαγωγή; Θα μπορέσουν να τη σώσουν οι δικοί της μέσα στη νύχτα; Οι κλέφτες ζώων θα πάρουν αυτό που τους αξίζει;
Μια τρυφερή ιστορία περιπέτειας που τονίζει τη σημασία της υπακοής, τους κινδύνους της απερισκεψίας, ειδικότερα της φυγής ενός παιδιού από το σπίτι του, αλλά και που δείχνει πως η τιμωρία δεν πρέπει να είναι εκδικητική, αλλά διδακτική.
4) Ο Αλέξανδρος θα χάσει στο σχολείο του το γούρι του, ένα πινέλο ζωγραφικής που του έκανε δώρο ο θείος του από το Παρίσι. Η Αναστασία θα το βρει σε έναν κάδο απορριμμάτων, θα το πάρει, μιας και της αρέσει η ζωγραφική και το βρίσκει σε πολύ καλή κατάσταση, και θα το ονομάσει Πινελόπη (με γιώτα). Θα γίνει ό,τι πιο σημαντικό έχει στην κατοχή της, μιας και είναι φτωχή και ορφανή. Όμως, κάποιοι έχουν δει ποιος πήρε το πινέλο και δίνουν οδηγίες στον Αλέξανδρο και τη μητέρα του για το πού θα το βρουν. Οδηγούνται έτσι στην παράγκα στην οποία μένει η Αναστασία.
Ενώ ο Αλέξανδρος της φέρεται επιθετικά, η μητέρα του αντιλαμβάνεται σε τι κατάσταση βρίσκεται το κοριτσάκι και ότι στην πραγματικότητα δεν έκλεψε το πινέλο, αλλά απλώς το βρήκε, και θέλει να τη βοηθήσει παίρνοντάς τη στο σπίτι και φιλοξενώντας τη. Ο Αλέξανδρος νιώθει να χάνει τα μονοπώλια και εκδικείται με διάφορους τρόπους την Αναστασία, ώσπου οι γονείς του θα του μιλήσουν με ειλικρίνεια, με ψυχραιμία και με τρόπο που θα τον κάνουν να συναισθανθεί την Αναστασία και να καταλάβει κυρίως ότι δεν του έκλεψε το πινέλο. Παράλληλα, θα ζητήσουν και από την Αναστασία να κάνει μια μικρή παραχώρηση και να του επιστρέψει το πινέλο, ώστε να επιλυθεί η σύγκρουση και η αδικία.
Τα δύο παιδιά θα προβληματιστούν και μένει να διαβαστεί το παραμύθι για να ανακαλύψει κανείς την έκβαση.
Ένα παραμύθι για την υποδοχή ενός νέου μέλους στην οικογένεια, την καλοσύνη, την αγάπη, το μοίρασμα, το δόσιμο, την αλληλεγγύη, την ενσυναίσθηση και την κατανόηση.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας παραθέσω και κάποια μικρά αποσπάσματα που σημείωσα:
“Αν θέλεις κάτι πραγματικά, κάνεις πράγματα που κι εσύ ο ίδιος δεν ήξερες ότι μπορείς”.
“Όλα γίνονται, αρκεί να το θελήσουμε πραγματικά!”
“Όταν η καρδιά μας είναι καθαρή, χωρίς πικρίες, χωρίς παράπονο, αλλά με Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, μεταμορφώνεται σε αρχοντικό καθάριο, στολισμένο όπως πρέπει, για να φιλοξενήσει έναν Βασιλιά”.
“Η αγάπη, όταν μοιράζεται, με έναν τρόπο θαυμαστό, πολλαπλασιάζεται και δε διαιρείται. Μεγαλώνει και δε μικραίνει”.
Αναζητείστε τα παραμύθια και κάντε τα δώρο στους μικρούς μας φίλους ή, ακόμα καλύτερα, διαβάστε τα μαζί τους! Αξίζουν! Και να θυμάστε ότι τα όρια ηλικίας υπάρχουν για να μη διαβάσει ένα μικρότερο παιδί κάτι που μπορεί να μην το καταλάβει ή να είναι ακατάλληλο για την ηλικία του, δεν είναι για να μη διαβάσει ένα μεγαλύτερο παιδί ή και ένας ενήλικας κάτι που απευθύνεται κυρίως σε μικρότερες ηλικίες. Να είστε καλά!
