Η ζωή μας μέσα από μια φωτογραφία

Είναι εύκολη ή δύσκολη η ζωή;

Είναι προδιαγεγραμμένη ή την ορίζουμε εμείς;

Υπάρχουν εμπόδια ή τα δημιουργούμε εμείς;

Είναι η ευτυχία προσωπική μας ευθύνη;

Η απάντηση μπορεί να φαίνεται δύσκολη, αλλά τελικά μήπως όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας;

Ας παρατηρήσουμε μια φωτογραφία, μια οποιαδήποτε φωτογραφία. Εγώ θα χρησιμοποιήσω μία με φόντο τη θάλασσα.

Τι σκέφτεστε βλέποντάς την;

Καλοκαίρι, παιχνίδι, διακοπές, διασκέδαση.

Ή μήπως: Ζέστη, κούραση, ταλαιπωρία, επικίνδυνο, αδιάφορο.

Η ιστορία πίσω από τη φωτογραφία είναι κάπου στη μέση. Είναι τραβηγμένη Μεγάλο Σάββατο σε μια παραλία της Αττικής. Δεν ήταν καλοκαίρι, είχε συννεφιά και ήταν το πρώτο Πάσχα που περάσαμε με την καραντίνα του Covid.

Απαγορεύσεις πολλές, άγχος επίσης. Επιλογές περιορισμένες. Δε μπορούσα να πάω διακοπές, αλλά μπορούσα να πάω παραλία. Δε μπορούσα να καλέσω κόσμο στο σπίτι, αλλά μπορούσα να πάω με την οικογένειά μου για μπάνιο. Δεν φόρεσα τα καλά μου για να γιορτάσω, αλλά φόρεσα το μαγιό μου και ανέβηκα στο sup μου. Η συννεφιά ήταν σύμμαχος για να μην καώ από τον ήλιο. Η βόλτα που έκανα με έκανε να ξεχάσω τη μιζέρια της καραντίνας. Καθίσαμε μέχρι αργά στην παραλία και όλα έμοιαζαν με διακοπές. Και κατά κάποιον τρόπο ήταν. Ήταν μια διακοπή από όλα όσα μας προβληματίζουν και μας αγχώνουν. Γυρνώντας πίσω στο χρόνο, όταν κοιτάζω τη φωτογραφία αυτή δε θυμάμαι την καραντίνα, αλλά θυμάμαι όταν με έβγαζαν φωτογραφία που σήκωνα το κουπί και φώναζα «ΞΟΥ»!

«ΞΟΥ» σε όλες τις αρνητικές καταστάσεις! Μια φωτογραφία, λοιπόν, έχει διάφορες αναγνώσεις. Άλλες φορές ξεγελιόμαστε από την προοπτική της και άλλες δίνουμε τη δική μας προοπτική. Και ναι, πάντα θα υπάρχουν δυσκολίες και καταστάσεις που δε θα μπορούμε να ελέγξουμε. Για όσο όμως μπορούμε να επιλέγουμε να βλέπουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς, μπορούμε να ψάχνουμε τη θετική μεριά της ζωής και να περπατάμε εκεί.

Ας αλλάξουμε, λοιπόν, προοπτική και ας ζήσουμε τη ζωή μας αλλιώς ή αλλιώς, ας ζήσουμε τη ζωή, τη δική μας ζωή, αυτή που εμείς θα επιλέξουμε και όταν θα κοιτάμε φωτογραφίες θα μπορούμε τουλάχιστον να χαμογελάμε!

👤 Βιογραφικό αρθρογράφου:

H Λίνα Σωτηροπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πύργο Ηλείας. Σπούδασε λογιστική και στη δουλειά της ασχολείται καθημερινά με αριθμούς. Μια μέρα όμως μέσα από τα λογιστικά βιβλία –που μόνο πονοκέφαλο φέρνουν– άρχισαν να ξεπετάγονται γράμματα και να πλέκουν ιστορίες και παραμύθια. Κάπως έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με βιβλία που φέρνουν χαμόγελα σε παιδικά πρόσωπα. Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, εκτός από τη σειρά Πίκο και Λόλα, κυκλοφορούν τα βιβλία της: Η παπουτσωμένη γάτα, Εγώ και η αδερφή μου, Η μαμά μου η μάγισσα, Αποστολή Κρυμμένος Θησαυρός, Όταν το σύμπαν συνωμοτεί, Ένα χριστουγεννιάτικο όνειρο, Ο πρώτος μου Όμηρος: Οδύσσεια, Ο πρώτος μου Σαίξπηρ: Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι, Ο πρώτος μου Σουίφτ: Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ.

Το μότο της: «Κάνε όνειρα μεγάλα κι αν τελειώσουν κάνε κι άλλα!»

Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στον/στη δημιουργό. Το περιεχόμενο και οι εικόνες χρησιμοποιήθηκαν από το Hello Radio με την άδεια του/της δημιουργού. / All copyrights belong to the creator. The content and images were used by Hello Radio with the creator’s permission.