Η μηλίτσα η μικρή είναι ένα παραμύθι γραμμένο σε έμμετρο στίχο, με εφαρμογή της λεγόμενης ζευγαρωτής ομοιοκαταληξίας. Δηλαδή, ο κάθε στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον αμέσως επόμενό του. Φυσικά, ένα τέτοιο εγχείρημα είναι αρκετά απαιτητικό ακόμα και για έναν συγγραφέα ή ποιητή, πόσο μάλλον όταν πρέπει να διηγηθεί σχεδόν μια ολόκληρη ιστορία με συνοχή. Ένα παραμύθι, όμως, δοσμένο με αυτόν τον τρόπο γίνεται πολύ πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό για τα μικρά παιδιά. Καθιστά όλη την αφήγηση πιο παιχνιδιάρικη, κάτι που αποτελεί ζητούμενο όταν ένα έργο απευθύνεται σε ηλικίες έως 6 ετών, όπως το συγκεκριμένο παραμύθι, το οποίο φυσικά συνοδεύεται και από μία συμπαθητική έγχρωμη εικονογράφηση που έχει γίνει με φυσικό (με το χέρι) και όχι ηλεκτρονικό τρόπο. Όλα τα παραπάνω, συνεπώς, συμβάλλουν στην αποδοτικότερη εντύπωση του παραμυθιού στη συνείδηση του μικρού παιδιού.
Αυτό το δεκαεξασέλιδο παραμύθι, λοιπόν, το οποίο διαβάζεται μέσα σε μια στιγμή ξεκούραστα, μιλάει αλληγορικά για την υπομονή που χρειάζεται έως ότου φτάσει κάτι στο στάδιο της ωρίμανσής του και είναι ικανό να αποδώσει καρπούς, όπως η μικρή μηλιά που έχει φυτέψει με τα ίδια της τα χέρια η εγγονούλα της γιαγιάς που έχει έναν μεγάλο κήπο και περιμένει να δει να βγάζει μήλα. Επίσης, κάνει λόγο για τη μοναδικότητα και την αποδοχή της διαφορετικότητας. Στην ουσία δηλώνει πως στην τόση μοναδικότητα δεν ξεχωρίζει κανένας τελικά, όπως τα δέντρα ενός κήπου που είναι το καθένα διαφορετικό και άλλης ηλικίας, αλλά είναι όλα τόσο ίδια μεταξύ τους.
Ο Λεμονής, λοιπόν, δεν έχει λόγο να τα στραβοκοιτάζει και να τα επικρίνει. Δεν είναι δίκαιο να κατηγορεί και τη μικρή μηλίτσα. Η συμπεριφορά του μόνο στενοχώρια προκαλεί. Μάλιστα, κάνει κακό και στον ίδιο του τον εαυτό, αφού γίνεται αντιπαθητικός. Τι θα γίνει τελικά; Θα μπορέσουν να γίνουν όλοι ένα; Φίλοι καλοί; Θα ζήσουν αγαπημένα και μονιασμένα όλα τα δέντρα του κήπου, τα οποία εν τέλει δεν έχουν και κάτι να χωρίσουν; Ένα είναι το σίγουρο… Εμείς, οι αναγνώστες, καλούμαστε να ζήσουμε όπως δείχνει με μοναδικό τρόπο το παραμυθάκι, για να ζήσουμε καλά, μικροί και μεγάλοι!
Απόσπασμα:
Μετά από πολύ καιρό λοιπόν το κουκουτσάκι,
μεγάλωσε, ομόρφυνε και έγινε δεντράκι.
Και το δεντράκι άρχισε σιγά να μεγαλώνει
και τα κλαδάκια του ψηλά ξεκίνησε ν’ απλώνει.
Έβγαλε κλαδιά και φύλλα,
όμως τιποτ᾿ από μήλα.
Βιογραφικό συγγραφέως:
Η Βασιλική Κώνστα είναι τριάντα τριών ετών, παντρεμένη και ζει στη Χαλκίδα. Έχει καταπιαστεί με πολλά στη ζωή της, με κύρια αγάπη της το διάβασμα και τις τέχνες εν γένει. Τον περισσότερο χρόνο της τον περνάει γράφοντας και κάνοντας επιμέλειες βιβλίων.
Έχει γράψει το έμμετρο παραμύθι «Η μηλίτσα η μικρή», το «Κι ύστερα…», μία κατά βάση ερωτική ποιητική συλλογή, το «Λαβωμένο Σπουργίτι», το οποίο είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που έχει σαν κεντρικό ήρωα έναν νέο άντρα με πρόσθετο μέλος που προσπαθεί να βρει την αγάπη και τον έρωτα, και το μυθιστόρημα με τίτλο «Μαύρο πικρό κρασί», το οποίο είναι κοινωνικό με μικρές αστυνομικές πινελίτσες και κάμποσα εγκλήματα.
